Tijdens de interviews en beleidsdag zijn er succeservaringen met elkaar uitgewisseld. Deze succeservaringen hebben we verzameld.


“Er leek sprake te zijn van miscommunicatie met een ouder. Ik dacht, ik ga deze ouder bellen om het hierover te hebben. Dat kost even extra tijd, maar dat leek me beter. Ik heb dat gedaan en de ouder zei vervolgens letterlijk – Wat fijn dat je me even belt. Want nu snap ik wat jullie bedoelen en is het weer duidelijk voor me! - Het effect was dat we weer meer op een lijn zaten met elkaar”

“We hadden met carnaval een lang app-bericht gestuurd wat ingewikkeld leek voor ouders. Een ouder begreep het niet. We twijfelde of we deze ouder wel of niet mee moesten nemen met het feest. Toch kozen we ervoor om dit wel te doen en de ouder te bellen om carnaval uit te leggen. Met als gevolg dat de ouder erg enthousiast werd en haar kind het feest ‘met gekke haren’ meegevierd heeft”.

“Wij stimuleren een kind om vooral zelf te eten. Thuis doet moeder dit niet. In het begin liep dit niet zo lekker, maar hierna hebben we dit met moeder besproken. Nu is duidelijk dat moeder het op haar wijze thuis doet, en andersom weet moeder hoe wij het op Heimdal doen. We weten dit nu van elkaar, en dat is oke zo. Ook voor het kind lijken deze verschillen duidelijk te zijn”.

“Ik merk dat er grote verschillen zijn in hoe wij hulpverlening zien. Nederlandse hulpverlening is sterk gericht op ondersteunen en helpen. Ik sprak met een Poolse moeder en zij gaf aan dat zij zich hierdoor juist meer voelde ‘alsof ze het niet meer zelf kon’ omdat ze vanuit haar land gewend is om vooral dingen zelf op te lossen. Dit vond ik bijzonder om te horen”.

“In gesprek met ouders bleek dat het binnen hun cultuur erg normaal is om voor elkaars familie te zorgen, zo lang als dat kan en nodig is. Ik kan denken dat het tijd wordt om dit kind uit huis te laten gaan omdat hij al 18 geweest is, en tenslotte zowat volwassen. Maar als het in de cultuur van ouders heel normaal is om voor elkaar te blijven zorgen, dan is dit een gekke gedachte. Ik krijg hierdoor meer begrip dat hier grote verschillen zijn vanuit culturele achtergrond waardoor ik de keuze van ouders beter begrijp om het kind nog thuis te laten wonen… al is de zorg zwaar”.

“Ik ben in gesprek met ouders over hun kind. Zij vertellen dat zij graag willen dat hun kind beter wordt. Mijn eerste reactie in gedachten was ‘maar dit kind is zo, het zal niet beter worden?!”. Ik besloot om dit niet uit te spreken, maar een vraag te stellen. ‘Wat bedoeld u met beter worden?’. De ouder vertelt vervolgens dat hij graag zou willen dat het kind beter leert communiceren. Door te vragen wat zij bedoelen met ‘beter worden’ ontstond er meer duidelijkheid, afstemming en begrip.”

“WIJ VIEREN ANTROPOSOFISCHE FEESTEN WAT VOOR OUDERS SOMS LASTIG IS OM TE BEGRIJPEN. WAT BLIJ WAREN OUDERS TOEN WIJ MET HUN EEN VIDEO DEELDE OVER HET FEEST. ZIJ HEBBEN HET BEELD AAN HUN HELE FAMILIE LATEN ZIEN VOL TROTS. DIT IS WAT ZE DOEN OP HEIMDAL!”